سلام به همه گی!
خیلی وقت پیش بود که می خواستم این تاپیک رو بزنم ولی...
این تاپیک رو میشه گفت احتمالاً یه جورایی برعکس تاپیک افغانستان در مسیر توسعه خواهد شد.
به امید فعالیت!

_________________
«با افزایش دانش خود به پیشرفت کشور کمک کنیم»
***

روزی تو خواهی آمد
-----از کوچه های باران
تا از دلم بشویی
-----غــم های روزگاران

براتعلی جان یکمقدار از ماهیت موضوعی تاپیک توضیح بده ، که قرار است سر چی بحث شود...
ممنون

_________________
بال ها از فشار آزادی می شکند
پس از سال ها انس با قفس...

البته قصد من بیشتر این بود که: در رابطه با چیزهایی که گذشتگان برای ما به ارث رسیده تو این مملکت، بحث و گفتگو بشه، اما نمی دونم ایده ی خوبی هست یا نه! آخه اگه این بحث شروع بشه چیزی جز مشکلات و بدبختی ها اینجا بیان نخواهد شد. البته شاید هم خوب باشه و ...
منتظر نظرات عزیزان هستم!

_________________
«با افزایش دانش خود به پیشرفت کشور کمک کنیم»
***

روزی تو خواهی آمد
-----از کوچه های باران
تا از دلم بشویی
-----غــم های روزگاران

با سلام به همگي
البته قبل از اينكه الكي فحش و بد و بيراه به گذشتگان خودمون بديم خوبه كه درست فكر كرده ومنطقي
بنويسيم
چرا كه شايد در بعضي مسائل به نتيجه برسيم كه حق با اونها بوده و اگر ما هم به جاي انها بوديم همين كارها رو ميكرديم (مطمئنا مواردش كمه)
ودر خيلي موارد اين بزرگان قومي و مذهبي ما بوده كه كارهايي انجام دادن كه ما داريم چوبشو ميخوريم
تعصبات الكي و بيجا ودر بعضي مسائل ديني اونا حتي از خدا هم سختگيرتر بودن و اين خيلي مسخره است(بعضي از اين موارد هنوز هم وجود داره)
من هم اميدوارم بچه ها موارد قابل ذكري رو مطرح كنن

_________________
دانسته هاي ما اهميتي ندارند ، آنچه با دانسته هايمان انجام مي دهيم ، مهم است.

http://hazarestaneman.blogfa.com/

موافق استم که میتوانه مبحث اینجه بسیار گد ودی جور کنه, مگم به دست خود ماست که خوب پیش ببریم

شاید که هیچ باورتان نشوه بسیاری که به غیر ایران و افغانستان دگه جای مهاجرت کدن هیچ نشست و برخاست همراهی قومی ره ده مناسبتهای خاص نمیفامن, مه میگم که بر ازی ارتباط بحث شوه

برای مثال, از خاطریکه نزدیک عید نوروز است
مه پیشنهاد میکنم از رسمهای وطنی که برای بزرگداشت عید نوروز از پدر و پدر کلان ما مانده بگوییم.

پیش از عید تمام خانه پاک کاری میشه از خاطریکه گفته میشه همراه سال نو و پاک کاری خانه زنگ دل صاحبان خانه هم کنده شوه و تر و تازه شون
رسم دیگه بازدیدهای عیدی است که حتی اگه خدای نخواسته کسی جنگی و قار باشه همراهی دیگری باید انجام شوه بینشان که دشمنی ها دور شوه
ده نوروز معمولا اول از خاک گذشتگان فامیل بازدید میشه
باز همراه بزرگ فامیل بازدید و عید مبارکی میشه,
باز به دنبالش کسانی که در سال گذشته فردی از فامیل خوده از دست داده باشن که به قولی "مرده دار ها" گفته میشن,
باقی دوست و آشنا و فامیل زیاد ترتیبش فرق نمیکنه

باز از خوراکه نوروز بگویم که برای مهمانداری استفاده میشه, انوع میوه خشک و چای سیاه و سبز +شیرنی مخصوص عید که گوش فیل گفته میشه + هفت میوه که مخصوص عید نوروز است

البته کسایی که ده وطن استن حتما میله گل سرخ هم میرن که همینجا ازشان خواهش دارم که جای ما که دور استیم از وطن ره هم خالی بسازن

فعلا هنوز عید نشده زیاد یادم نیست
اگه شما هم رسم خاصی دارین که پسندیده است از نظر شما و باید که حفظ و تکرار شوه در عیدی که آمدنی است لطفا همراه مه و دیگر دوستان اطلاعات خوده شراکت کنین

_________________
کاش بودم چون کتاب
افتاده در کنجی خموش
تا نگردد روبرو
جز مردم دانا مرا

بحث جالبیه منم موافقم ! گرچه چیز زیادی در مورد گذشتگان افغانستان نمی دونم . ولی خوب می تونه بحث خوبی باشه

_________________
«اگر تنهاترین تنهایان شوم بازهم خدا هست
او جانشین تمام نداشته های من است!»

در ابتدا تشکر از استقبال عزیزان

راستشو بخوای منم چیزی نمی دونم برا همین از بچه ها می خوام که بیشتر بگن. فکر کنم دخترک بامیانی حرف برا گقتن زیاد داشته باشه!

_________________
«با افزایش دانش خود به پیشرفت کشور کمک کنیم»
***

روزی تو خواهی آمد
-----از کوچه های باران
تا از دلم بشویی
-----غــم های روزگاران

علی جان شما هم خو نوروز ره تجلیل میکنین صییست؟ خو کدام رسمهایی که اجرا میشه ره بگویین
مه خو تنها نفری نیستم که نوروز میگیرم اینجه ده بین باز اتفاقا نوروز شر و شورش ده بین وطندارهایی که ده ایران و افغانستان استن زیادتر از دگه جای است که رسمی نست بریشان

برای مثال چند مثال دگه از رسمهای پسندیده نوروز میگم, مگم دگه مه نمیگم شما ادامه گپهای مه ره بگویین خواهشا

دست بوسی و روی ماچی و تبریک و آرزوهای خوش برای سالی که در پیش است میان کلانها و خوردها و هم سن و سالها دگه رسم نیک میباشه که دست بوسی کلانها به منزلت تشکر و قدردانی و روی ماچی و بقل کشی هم سن و سالها به مقصد بیادری و دوستی بوده و رشته های دوستی و فامیلی ره به قسمی ده سالی که پیش روی دارن تجدید و محکم و با ثبات میسازه

و پرداخت پیسه نقد و دادن میوه خشک (از قبیل ناخود کشمش) و چاکلت به خوردهای فامیل دگه رسم پسندیده ده نوروز است که به امید ارزانی و زیادت رزق و روزی و همچونان خوشکامی و شیرینی سالی که در پیش دارن انجام میشه

ها راستی یادم آمد یک رسم دگه نوروزی که زیادتر میان سیاسرا اجرا میشه نذر سمنک است, که سمنک یک قسم شیرینی نوروزی است که سیاسرای دوست و فامیل یک جای شده یک دیگ کلان مانده به دورش نیت و نذر خوده کرده و به دیگ سمنک زیافه کده میرن باز پخت ازی شیرینی قریب 9 ساعت طولانی خواد بود که باید تمام وقت سمنک شور داده شوه بدون توقف که این زمان از اول شو شروع شده و تا صبحکی سحر ادامه خواد داشت و همراه با رقص و آواز خوانی و دایره و چک چک همراه خواد بود.
آوازهای محلی مختلفی خوانده میشه که معمولا محبوبترین هایش به این صورت است:


سمنک در جوش ما کفچه زنیم
دیگران در خوواب و ما دفچه زنیم
سمنک نذر بهار است
میلهء شب زنده دار است
این خوشی سالی یک بار است
سالی دگر یا نصیب ...
سمنک در جوش ما کفچه زنیم
دیگران در خوواب و ما دفچه زنیم
بی شکر شیرینی داره
طعم خوش رنگینی داره
این خوشی سالی یک بار است
سالی دگر یا نصیب ...
سمنک در جوش ما کفچه زنیم
دیگران در خوواب و ما دفچه زنیم
دیگ سمنک شو تا به صبح بار است
دورش دخترا ایستاده قطار است
.
.
.

کامل یاد ندارم شاید کدام خطش از پیشم پس و پیش هم شده باشه, اگه کسی کامل یاد داره لطفا نوشته کنه برای کل ما که یادآوری شوه
و یکی دگه خواندن هم که یادم است این بود بخیالم:

هله نوروز آمد, هله نوروز آمد
جشن جمشیدی ما شاد و گل افروز آمد
جشن سمنک شیره مهر آئین است
در سفره تان سعادت هفت سین است
رنگینهء دل ره به منی تشنه بیار
انگور محبت چقدر شیرین است
جشن جمشیدی ما شاد و گل افروز آمد
آیینه و شمع و شربت نوروزی
دیدار و گل افشانی و کالا دوزی
گر چشمهء چشم تشنهء من نشوی
در آتش آه عاشقت میسوزی
هله نوروز آمد, هله نوروز آمد
جشن جمشیدی ما شاد و گل افروز آمد
.
.
.

هله نوروز آمد, هله نوروز آمد
ازی هم زیاد یادم نست, همیقه یادم بود که باز شاید کدام غلطی باشه دریش, لطفا اگه کاملش ره یاد داشتن باز صحیح کنید.
البته اینا خواندنهای محلی بسیار قدیمی استن که از رویش بارها خواندن همراه موسیقی مدرن هم جور شده و شاید شنیده باشین, مگم باز همراه چک چک و دایره و اجرای "لایو" دگه چیز است


خو دگه از مه بس است خواهشا دگرا از رسمهای نوروز که به یاد دارین بگویین

_________________
کاش بودم چون کتاب
افتاده در کنجی خموش
تا نگردد روبرو
جز مردم دانا مرا

ای ره مه شنیده بودوم ،بیسیار خوبیش بود او زمانا هی...
اما در رابطه با ایی تاپیک چیز زیادی نمیدانم مگم احترام به بزرگتر ها خیلی رعایت مِشد و الان هم همی طور است البته دیگه نه مثل قدیما

نوروز و چالش‌های سیاسی و مذهبی در افغانستان


جشن نوروز در افغانستان علی‌رغم چالش‌های سیاسی، مذهبی و سلیقه‌ای که بر سر راه آن وجود دارد، به صورت گسترده‌ای برگزار می‌شود.

نوروز به طور عمیقی در فرهنگ مردم افغانستان ریشه دارد و مردم این کشور مانند دیگر کشورهایی که نوروز را به عنوان آغاز سال نو جشن می‌گیرند، بزرگداشت می‌کنند.

نوروز در افغانستان همواره با سفرهای نوروزی از شهرهای مختلف به شهر مزار شریف در شمال این کشور به همراه است. شهر مزار شریف، به عنوان محل برگزاری بزرگترین مراسم نوروز در افغانستان، به طور سنتی پایتخت نوروز در این کشور شمرده می‌شود.

نوروز در مزار شریف به گونه رسمی در آرامگاه منسوب به حضرت علی با حضور مقام‌های دولتی برگزار می‌شود، ولی در عمل این جشن در میان مردم بیش از چهل روز ادامه می‌یابد.

در کابل هم زیارت سخی، که آن هم منسوب به حضرت علی است، مرکز اصلی جشن نوروز است و در روز نوروز این جشن به گونه رسمی برگزار می‌شود.

ادامه دارد

_________________
«با افزایش دانش خود به پیشرفت کشور کمک کنیم»
***

روزی تو خواهی آمد
-----از کوچه های باران
تا از دلم بشویی
-----غــم های روزگاران

«کمپیرک»

در ولایت‌های مرکزی افغانستان، به ویژه بامیان و دایکندی، نوروز با به راه افتادن کاروان «کمپیرک» (مشابه به حاجی نوروز) از سوی مردم روستایی برگزار می‌شود.

کمپیرک نمادی از قدرت طبیعت و نیکوکاری است. او مردی است که با لباس رنگین همراه با کاروانی از خدم و حشم و فرزندانش به راه می افتد و "لشکر زمستان" را به زانو در می‌آورد، کمک جمع می‌کند و آن را در اختیار گروهی قرار می‌دهد که به افراد نیازمند توزیع کند.

کمپیرک با زبان فصیح کتابی و به سبک قدیمی مشابه به تاریخ بیهقی صحبت می‌کند و گاه شعر می‌خواند. ریشی دراز و کلاه بلندی دارد و تسبیح می‌اندازد. کمپیرک از روستایی به روستایی می‌رود و نمایش تمام عیاری را برگزار می‌کند.

در هرات در غرب افغانستان هم جشن نوروز به گونه گسترده‌ای برگزار می‌شود. در این شهر مردم در نخستین چهارشنبه سال نو از به محلات تفریحی و عمدتاً باغ‌ها و دامنه‌های کوه‌ها می‌روند.

در دیگر مناطق افغانستان هم نوروز به شیوه‌های خاص این مناطق برگزار می‌شود.

«جشن دهقان»

ولی نوروز از دهها سال به این سو در این کشور با چالش‌هایی به همراه بوده است. هر چند از گذشته‌های دور تقویم رسمی افغانستان خورشیدی است که بر اساس آن نوروز آغاز سال نو است، ولی در مواردی تلاشهایی صورت گرفته که نوروز از تقویم حذف شود.

در چند دهه اخیر هر از گاهی «جشن دهقان» به عوض جشن نوروز در کشور عنوان شده و از سوی دولت با همین نام در روز نوروز برگزار می‌شود.

احمد ضیا رفت، استاد دانشگاه کابل در این مورد گفت: «چند دهه پیش، در زمان سلطنت محمد ظاهر شاه، تلاش شد که به جای نوروز جشن دهقان مطرح شود. این به نحوی کوششی بود در جهت زدودن فلسفه نوروز و جایگزین کردن رسم دیگری با نام دیگری که با انگیزه‌های سیاسی صورت گرفت.»

جشن دهقان که همزمان با حذف اعلام نشده نوروز از تقویم کشور مطرح شد، عمدتاً شامل مراسم غرص کردن نهال است که با حضور مقام‌های دولتی برگزار می‌شود.

هنوز هم «جشن دهقان» در میان سنت‌های نوروزی در افغانستان وجود دارد و نوروز در محله «بادام باغ»، مزارع تحقیقاتی دولتی در شمال شهر کابل، با تاکید ویژه‌ای بر جشن دهقان برگزار می‌شود.

_________________
«با افزایش دانش خود به پیشرفت کشور کمک کنیم»
***

روزی تو خواهی آمد
-----از کوچه های باران
تا از دلم بشویی
-----غــم های روزگاران

«میله ی گل سرخ»

جشن نوروز در شهر مزار شریف، پایتخت تاریخی و سنتی نوروز در افغانستان هم در چند دهه اخیر با چالش‌هایی به همراه بوده است.

صالح محمد خلیق، رئیس اداره اطلاعات و فرهنگ بلخ می‌گوید در زمان سلطنت محمد ظاهر «میله گل سرخ» جایگزین جشن نوروز در مزار شریف شد و در حال حاضر هم اصطلاح «میله گل سرخ» کاربرد زیادی دارد.

آقای خلیق به این نظر است که عنوان کردن «میله گل سرخ» به عوض نوروز تلاشی بوده برای حذف نوروز از فرهنگ مردم. آقای خلیق گفت که اصلاً نوروز یک «میله» نیست و خود «میله» هم واژه‌ای است که در فرهنگ نوروزی جایی ندارد.

رئیس اطلاعات و فرهنگ بلخ افزود که «جشن گل سرخ» بخشی از مراسم نوروز است که به گونه ویژه در مزار شریف برگزار می‌شود و البته این کل جشن نوروز نیست.

«حـــــــــــــــرام؟؟؟!»

گروه طالبان در زمان حاکمیت خود در سالهای ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۰ خورشیدی، برگزاری جشن نوروز را «حرام» اعلام کرد. گروه طالبان جشن نوروز را مغایر اصول اسلامی دانست و با برگزار کنندگان آن به شدت برخورد کرد. این گروه حتی تقویم شمسی را به تقویم قمری تغییر داد.

ولی شماری از مردم، جشن نوروز را علی‌رغم مخالفت طالبان در مناطق مختلف، از جمله مزار شریف و کابل برگزار کردند. حتی در مناطق مرکزی برگزاری جشن نوروز با راه افتادن کاروان «کمپیرک» به نحوی مخالفت علنی با حکومت سختگیرانه طالبان شمرده می‌شد.

هرچند دولت کنونی افغانستان متعهد شده که با توجه به بین‌المللی شدن نوروز از سوی سازمان ملل، نوروز امسال را با شکوه بیشتری برگزار کند، ولی چالش‌هایی هنوز هم وجود دارد.

در آخرین جمعه سال ۱۳۸۸ خورشیدی، شماری از روحانیون در نماز جمعه مساجد شهر کابل بر «غیراسلامی» بودن جشن نوروز تاکید کردند. برخی از آنان اظهارات تندی علیه نوروز کردند و از نمازگزاران خواستند که آن را جشن نگیرند.

ولی محمد یاسین علوی، متولی و رئیس زیارت سخی در غرب کابل می‌گوید مخالفت با نوروز ریشه مذهبی ندارد و مخالفان نوروز بر اساس «منافع شخصی» خود با نوروز مخالفت می‌کنند.

آقای علوی گفت: «ما نوروز را به گونه مذهبی برگزار می‌کنیم. کجای این مراسم جای تکفیر دارد؟ شما بیایید و از نزدیک ببینید، چه عمل مغایر اسلام در این جا یا مزار شریف انجام می‌شود؟»

او افزود که به همین دلیل است که در افغانستان جشن نوروز عمدتاً در اماکن مذهبی برگزار می‌شود.

هنوز در بخش‌هایی از مناطق افغانستان جشن نوروز برگزار نمی‌شود و اگر می‌شود هم بیشتر بر محور امور کشاورزی و محیط زیست متمرکز است.


مراسم رسمی نوروز در مزار شریف

_________________
«با افزایش دانش خود به پیشرفت کشور کمک کنیم»
***

روزی تو خواهی آمد
-----از کوچه های باران
تا از دلم بشویی
-----غــم های روزگاران